Η αναφορά εξετάζει σε βάθος την τρέχουσα κατάσταση της ψυχοκοινωνικής ογκολογίας στην Ελλάδα και καταθέτει προτάσεις για την ενίσχυση της. Αναδεικνύεται η βαρύτητα του καρκίνου στη χώρα, με περισσότερες από 65.000 νέες διαγνώσεις ετησίως, και οι υψηλές ανάγκες για ψυχολογική και κοινωνική στήριξη που παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανικανοποίητες. Παρουσιάζονται διεθνείς οδηγίες (WHO, ESMO, NCCN) και τεκμηριωμένες παρεμβάσεις όπως η γνωστική-συμπεριφορική θεραπεία, η ψυχοεκπαίδευση, η διαχείριση άγχους και οι παρεμβάσεις ενσυνειδητότητας, οι οποίες βελτιώνουν την ποιότητα ζωής, μειώνουν το άγχος και την κατάθλιψη, και ενισχύουν τη συμμόρφωση στη θεραπεία. Η αναφορά καταγράφει τα κενά του ελληνικού συστήματος, όπως οι ελλείψεις προσωπικού, οι γεωγραφικές ανισότητες και το στίγμα γύρω από την ψυχική υγεία. Τέλος, προτείνονται πολιτικές για καθολικό έλεγχο ψυχολογικής δυσφορίας, ενσωμάτωση ειδικών ψυχοκοινωνικής φροντίδας στις ογκολογικές ομάδες, βιώσιμη χρηματοδότηση, τηλε-υπηρεσίες για απομακρυσμένες περιοχές και συνεργασία με συλλόγους ασθενών. Η κεντρική θέση της αναφοράς είναι ότι η ψυχοκοινωνική στήριξη πρέπει να θεωρείται θεμελιώδες δικαίωμα όλων των ασθενών με καρκίνο και αναπόσπαστο μέρος της ογκολογικής φροντίδας.
